Proloog
George Weasley is zeventien jaar en begint aan zijn laatste semester op Zweinstein.
Het verhaal begint bij de kerstvakantie, de laatste avond voordat ze terug gaan naar Zweinstein.
Hoofdstuk 01.
"Wat is er met jou aan de hand?" Selena was beneden gekomen en zag er verdrietig en boos uit. "Harry heeft gezoend met Ginny. Ik pik het niet meer. Hij heeft ook al een keer met haar gezoend toen hadden we zelfs nog verkering!" ratelde ze woest. Ze zag eruit alosf ze elk moment in tranen kon uitbarsten. "Kom anders even mee naar buiten, daar knap je vast van op." hij voelde zich rood worden en zijn maag maakte een salto. Dit probeerde hij de hele vakantie al, zolang ze hier was, om even met z'n tweetjes te zijn. Maar dat was geen succes geweest. Ze liepen naar buiten. "Hé! Wacht!" Ron kwam eraan. Ja natuurlijk, zijn kleine broertje moest het weer verpesten. George zuchtte. "Ja, nou, oké." zei hij geïrriteerd. Maar Selena wilde het niet. "Ron, sorry. Maar ik moet echt even alleen met George praten." zei ze met een trillerige stem. George zijn gevoel en gezicht klaarde op. Selena begon steeds erger te trillen en ze kreeg rare vlekken in haar gezicht en hals. "Kom, dan gaan we." zei ze en Ron keek ze na alsof ze een stuk strond waren.
Hoofdstuk 02.
Het was stil en ze liepen door het graanveld. Lekker romantisch, maar ze waren met z'n tweeën. "George, ik moet je wat zeggen." Selena verbrak de stilte. Ze stond stil, en hij stond ook stil. Ze stonden tegen over elkaar en hij keek naar haar rechter oog. Het viel hem nu pas op, in haar rechter oog zat een geel stipje, en in haar linker oog niet. Hij wilde er net wat van zeggen, toen Selena opnieuw de stilte verbrak. "Ik vind je leuk." de woorden die ze zei herhaalde hij in zijn hoofd, maar het drong niet tot hem door. Hij had het zich verbeeld. Het kon niet anders. "George?" Selena wisselde een onzekere blik uit. Hij had het zich niet verbeeld, ze had het toch echt gezegd. Daar stonden ze, midden in het granenveld, tegen over elkaar.
Hoofdstuk 03.
Ze hadden voor zijn gevoel er uren, zwijgend gestaan. Het werd schemerig, dus hij stelde voor om terug te gaan. Ze liepen het Nest in, toen ze mevrouw Wemel ongerust onder bij de klok zagen staan. "GEORGE! Waar waren jullie? Ron had het over een wandeling of iets maar-" ze werd onderbroken door haar man. "Molly, ze zijn er nu. Laat het rusten." ze schudde ongerust haar hoofd. "Met deze tijden.. Nee Arthur.." meneer en mevrouw Wemel waren druk aan het discusieëren, waarbij George en Selena de gelegenheid hadden om naar boven te vluchten. Eenmaal boven, liet George haar struikelen en ging half boven op haar liggen. Hij kietelde haar uit en het ging over tot stoeien. Ze lagen op de overloop. "Nox." hij deed het licht uit. Hij ging met zijn gezicht verder naar voren, en wist dat hun gezichten nog een paar centimeter van elkaar verwijderd waren. "Selena, ik wil wat proberen." ze reageerde er niet op, maar hij ging er vanuit dat ze het wist. Hij wilde het net doen, toen hij wat hoorde. Hij stond zelf op en hielp Selena ook overeind. "Lumos." het licht keerde terug en hij keek recht in het gezicht van Harry. Zo te zien kwam hij bij Ginny vandaan. "Eh, hallo." zei George noncholant en keek naar Selena. Zij keurde Harry geen blikwaardig. Harry liep snel door naar Ron's kamer en deed de deur zachtjes dicht. Selena kwam weer dichter bij hem en ze gniffelde zachtjes. Ze omhelsde hem en gaf hem een kus op zijn wang. "Slaap lekker." hij wensde haar ook een goede nacht en keek hoe ze naar de logeerkamer liep. Hij poetste zijn tanden nog en dook toen ook zijn bed in.
Hoofdstuk 04.
Hij had nog maar net zijn ogen dicht gedaan, toen hij wakker schrok. Hij opende moeizaam zijn ogen, en het was nog donker buiten. Er werd iets naar hem gegooid, hij wreef in zijn ogen en zag dat het een klein wit balletje was. Tegen over hem zat zijn broer, die steeds opnieuw dat balletje naar hem toe gooide. "Hé hé, eindelijk." zei hij puffend. "Ik had zó hard moeten schreeuwen en doen voordat je wakker werd." zei hij grijnzend. George keek geïnteresseerd naar het witte balletje. "Wat is dat?" en hij wees naar het balletje. "Oh, dit? Iets van pa's dreuzelspullen verzameling." George lachte. "Natuurlijk." zei hij. "Hoelaat is het eigenlijk?" hij herinnerde zich net dat hij vandaag weer terug naar Zweinstein moest, en had er best veel zin in. Had hij misschien meer tijd om met Selena te spenderen, maar dat was afwachten natuurlijk. "Het is half 7." antwoorde zijn broer. "Dus je kan nog lekker blijven liggen, luilak." maar George was al klaarwakker. "Is ma al beneden?" zijn broer haalde zijn schouders op. "Ik heb haar nog niet gehoord. Maar ik ben ook pas even kijken, vijf minuten wakker?" George sprong zijn bed uit en kleedde zich aan met dreuzelkleren. "Ik ga naar beneden. Ga je mee?" zijn broer mompelde wat en stond op. Ze liepen zachtjes de trap af naar beneden.
Niet veel later kwamen Harry en Ron ook beneden. Blijkbaar was het weer goed tussen hun, want het leek alsof er nooit wat tussen was gekomen. Harry en George's blikken kruisten elkaar per ongeluk, maar hij wendde zijn blik snel af omdat hij zich betrapt voelde door gister avond. Inmiddels was het al tien over zeven, toen meneer Wemel beneden kwam. Hij keek hun alle vier verbaasd aan. "Wat zijn jullie vroeg vandaag, Molly zou jullie pas rond half negen wekken." zei hij, en wreef in zijn ogen. "Maar ik moet opschieten, ik moet nog veel doen op het werk." zei hij haastig en liep de achterdeur al uit, en even later hoorden ze een plop. "Zal hij nog meer van die balletjes meenemen?" vroeg Fred en George had het idee dat hij het tegen hem had. Hij grijnsde. "Vast." zei hij. Voetstappen stormden de trap af. Ginny kwam beneden, gevolgd door mevrouw Wemel. "Mevrouw Wemel, ligt Selena nog te slapen?" zei Harry. "Nee liefje, ze heeft weer hoofdpijn dus ze bleef nog even liggen." antwoorde mevrouw Wemel. "Ik ga thee maken." deelde ze mee en ze liep door naar de keuken. Ginny ging naast Harry zitten en George zag dat ze in zijn knie kneep. George voelde een soort jaloezie. Harry vroeg naar Selena, misschien wilde hij het goed maken, of nog erger, weer iets met haar nemen. Maar Selena is daar slim genoeg voor, om daar niet opnieuw in te trappen. En het zou ook sneu zijn voor zijn zusje. Overpeinsd in zijn gedachten, miste hij de vraag van zijn moeder. Ze keken hem alle vier aan, alsof hij een domme opmerking had gemaakt. "Eh, sorry. Wat zei u ma?" hij voelde zich rood aanlopen, maar mevrouw Wemel deed alsof er niks aan de hand was. "Fred- ik bedoel George." zei ze haastig. "Wil je thee?" hij knikte. "Natuurlijk, ma." zijn broer grijnsde en trok een gek gezicht naar hem. "Fred, doe dat nou niet." zei zijn moeder en ze keek bruusk. "Nee, gewoon niet doen." herhaalde ze want Fred wilde zich verdedigen. Ze keek hem streng aan en liep toen terug naar de keuken. "Nou zeg." zei zijn broer beledigd en wendde zich toen tot Ron. "En broertje, mis je je grote vriendin?" Ron keek hem niet-begrijpend aan. "Hermelien, broertje." zei hij plagerig. Ron liep rood aan en kreeg rode vlekken in zijn hals. Fred en George moesten lachen. Ron kwam niet voor zichzelf op, en dat was niet nodig want dat deed zijn zusje al. "Hou je kop." zei ze tegen Fred en stak haar tong uit. Fred wilde wat beledigends terug zeggen maar mevrouw Wemel kwam al binnen. "Het ontbijt is trouwens ook al klaar, wil je Selena even halen, Harry?" George maag maakte een salto. "Ma, ik haal Selena wel op." zei hij snel voordat Harry kon antwoorden en rende de trap op.
Hij klopte op haar deur, afwachtend op toestemming. "Ja?" klonk er aan de andere kant van de deur en hij stapte de kamer binnen. "Gaat het weer een beetje?" vroeg hij en hij glimlachte flauwtjes. Ze knikte. "Jawel." zei ze zacht. "Oké, ik kom namelijk zeggen dat het ontbijt klaar is." hij voelde zich een beetje ongemakkelijk maar probeerde er zelfverzekerd uit te zien. "Ik kom eraan. Wacht je even buiten de deur? Ik moet me nog omkleden." hij knikte en liep de kamer uit. Hij stond tien minuten te wachten, toen de deur van de logeerkamer open ging. "Ik ben klaar hoor. Je mag weer kijken." klonk haar stem grinnikend. Hij keek om en keek vol bewondering naar haar. Ze had haar haar aan de bovenkant ingevlochten, zoals mooie dreuzelmeiden het ook deden. Ze had een zwart bloesje aan met een wit shirt eronder, spijkerbroek en zwarte laarsjes. "Wauw. Wat zie je er leuk uit." zei hij en haar gezicht klaarde op. "Dankjewel George!" zei ze opgewonden en liep voor hem uit de trap af. Ze gingen de keuken in en ze waren al begonnen met eten. "Eetsmakelijk." zei Selena beleefd, en schoof aan naast Harry. George ging tegen over haar zitten en hield Harry in de gaten.
Hoofdstuk 05.
Het was twintig over tien. Ze stonden buiten op het erf van het Nest te wachten op een auto van het Ministerie, die zijn vader had geregeld. "Ma, hoe laat zou die nou komen dan volgens pa?" zeurde Ron. "De auto kan er elk moment zijn." zei zijn moeder ongerust. Ze had het nog niet gezegd, of er kwam een auto in de verte aanrijden. Toen het zo dichtbij was, dat hij kon zien wie er in reed, zag hij dat het Tops was. De auto stond stil, en Tops stapte uit. "Tops! Ik wist niet dat jij in een dreuzelvoertuig kon rijden." zei hij vol bewondering. Ze haalde haar schouders op. "Het is niet moeilijk hoor, Georgie." zei ze spelend en knipoogde. Hij grijnsde. "Dat moet je eens tegen pa zeggen." antwoorde hij. Hij stopte zijn hutkoffer, zoals de rest in de kofferbak. Hij was magisch vergroot, want normaal zouden er maar twee in passen en nu moesten er zes in zien te passen. Het leek alsof Tops zijn gedachtes kon lezen, want ze reageerde precies op wat hij dacht. "Ja, hij is uitvergroot. En de binnenkant van de auto zelf ook." legde ze uit. Ze sloot de kofferbak en wachtte tot dat iedereen was ingestapt.
Hoofdstuk 06.
Ze reden tot aan de parkeerplaats. "Stap hier maar uit, dan zet ik de auto even weg." zei Tops en ze deden wat ze zei. mevrouw Wemel gaf ze een voor een hun koffer aan en liepen met z'n allen naar het perron. mevrouw Wemel gaf ze elk een zoen en wenste ze allemaal een fijn semester. Ze nam Harry en Selena nog even apart en George was best nieuwsgierig waarom. Selena en Harry kwamen terug en Selena keek druk om zich heen. "Is er iets, Selena?" vroeg George. "Ik had gehoopt dat mijn ouders er zouden zijn. Maar, ze zijn er niet." zei ze met een gebogen hoofd. Haar schouders schokten lichtjes en George voelde de aandrang om haar te troosten. Hij deed een stap naar haar toe en omhelsde haar. "Vervelend voor je." zei hij zacht. Achter hem hoorde hij spottend gelach en hij draaide zich met een ruk om. Malfidus stond daar met een meisje, die hij niet herkende. "Zo, dus die vuile bloedverrader heeft dat wicht van Potter ingepikt?" zei hij spottend. George keek hem vuil aan. "Rot op. Malfidus." Malfidus keek hem verbijsterd aan en barstte toen in lachen uit. "Haha, dus die vuurtoren heeft een grote mond?" George had zijn toverstok al getrokken en Fred, Ron en Harry volgden zijn beeld. "Baby Potter, moet ik nu echt bang zijn?" zei Malfidus. "Laat me niet lachen. Voor deze koters moeten wij bang zijn." zei hij met een vies ondertoontje in zijn stem tegen het meisje naast hem. Het meisje naast hem lachte hard. De vader van Malfidus, Lucius kwam achter ze staan. Het meisje hield er onmiddellijk mee op. "Daar hebben we de Wemels." zei Lucius op een arrogante toon. George keek woedend naar hem. "Zij zijn tenminste aardiger dan jou hele familie bij elkaar!" beet Selena hem toe. Een vrouw, die achter Lucius vandaan kwam lachte schel. "Wordt het kleine meisje een beetje brutaal?" zei ze met een hoog stemmetje. George voelde dat Selena in een kromp. Het was stil, maar de stilte werd verbroken. "Lucius." zei Arthur kil. "Laat mijn gasten met rust." meneer en mevrouw Wemel kwamen naar voren, gevolgd door Tops. "Arthur. Moet je niet op het werk zijn? Misschien moet je eens doorwerken. Kunnen je kinderen in ieder geval een fatsoenlijk gewaad kopen." beledigde Lucius hem. Meneer Wemel keek hem vuil aan en wenkte de kinderen. "Kom kinderen, we gaan." hij pakte zijn vrouw bij haar schouders en trok haar mee. De wemels, met Selena liepen achter hun aan. Maar Harry bleef staan. "Durf dat nog eens." dreigde hij. "Durf dat nog eens, om op deze familie te schelden. Zoals Selena al heeft gezegd, is deze familie veel beter en aardiger dan jullie hele familie bij elkaar." Bellatrix begon vreselijk hard te lachen, en was een beetje aan het spelen met haar haren. "Ik durf, Baby Potter." zei ze speels.
Hoofdstuk 07.
Selena kwam voor Harry op. "Harry durft ook hoor!" beet ze Bellatrix fel toe. "En alle Wemels ook!" ze deed een stap vooruit en keek Bellatrix woedend aan. "En wie mag jij dan wel niet zijn?" vroeg Bellatrix op een nonchalante toon. "Het boeit niet wie ik ben. In ieder geval niet voor jou! Want ik weet toch al wie jíj bent." ratelde ze en haar stem trilde van woede. George liep naar haar toe en pakte haar bij haar schouders, en keek haar diep in haar ogen aan. "Selena, kalm worden nu. We moeten geen problemen krijgen met deze mensen." Maar wat hij ook zei, het hielp niet. Ze waren nu echt te ver gegaan vond ze. "Zo, zo. Wie ben ik dan volgens jou?" vroeg Bellatrix giechelend. Selena deed haar mond al open om wat te zeggen, zag George, maar Lucius was haar voor. "Kom Bella. We hoeven niet meer tijd te verspillen aan deze mensen." zei hij walgelijk met nadruk op mensen. George voelde dat er een dikke ruzie aan zou komen, als hij nu niet zou ingrijpen bij Selena. Hij pakte Selena bij haar arm. "Selena. Het is klaar nu." beval hij. Ze stribbelde tegen, en rukte zich los. "NEE SELENA!" gilde George. Ze vloog Bellatrix aan, en die had het al zien aankomen. Ze hief haar toverstok op en sprak de cruciatusvloek uit over Selena.
Hoofdstuk 08.
Dit had hij nooit verwacht. Malfidus hield zijn tante tegen. "NEE BELLA. STOP!" riep hij. Maar zijn tante vermaakte zich zo, dat ze niet naar zijn bevel had geluisterd. Malfidus vuurde een lamstraal op zijn tante af, die met een klap achterover viel. Malfidus' moeder had van schrik haar hand voor haar mond geslagen en Lucius leek woedend te zijn. Malfidus keek niet op of om naar zijn ouders, maar hielp Selena met opstaan. "Laat me los!" gilde Selena met een overslaande stem. Malfidus keek onzeker naar de Wemels en liet haar los. "Ga weg." zei hij en liep terug naar het meisje die al die tijd al bij hem had gestaan. George keek Malfidus vuil na en wendde zijn blik toen tot Selena. "Gaat het, Seleen?" ze glimlachte flauwtjes met waterige ogen. "Noem me alsjeblieft geen Seleen, zo noemde Harry me ook altijd." Hij bood zijn excuses aan en sloeg zijn arm om haar heen, maar ze bevrijdde zich meteen uit zijn omhelsing. Ze liep naar mevrouw Wemel en liep het laatste stuk naast zijn moeder.
Hoofdstuk 09.
Het was elf uur. Ze hadden met zijn zessen een coupé opgezocht en de hutkoffers opgeborgen. De Express maakte langzaam vaart, en Selena keek wazig uit het raam. George zat tegen over haar en streelde met zijn voet over haar voet. Ze keek op en hij zag dat ze gehuild had. 'Het komt wel goed.' zei hij geluidloos en ze knikte. Het perron raakte langzamerhand uit het zicht en het reed nu op volle snelheid. Bij de gedachten om zijn klasgenoten en vrienden weer te zien, maakte hem vrolijk. En het heerlijke feestmaal, die over een paar uur plaats zou vinden. Het was een raar idee, om te bedenken dat dit het laatste semester op Zweinstein zou zijn.
Elke keer als er een groep leerlingen langs kwam in de gang, keek Selena verwachtingsvol die kant uit. En als de groep weg was, zakte ze weer teleurgesteld onderuit. De deur van de coupé ging open en Selena wendde haar blik weer tot de coupédeur. Het was de vrouw met de snoepkar. "Hallo liefjes, willen jullie iets om jullie buikjes te vullen?" zei de vrouw met haar vriendelijke gezicht. Ze namen ieder een chocokikker met een droptoverstok. Selena bedankte de vrouw vriendelijk en keek George vragend aan. "George, waarom kijk je zo beteuterd?" vroeg ze aan hem. "O, nee, niks." zei hij haastig en nam een stuk van zijn droptoverstok. "Ah, shit! Ron! Pak hem!" gilde Selena. Haar kikker was ontsnapt en sprong door de hele coupé. "Ja, ik heb hem-Nee-merlijns-hé!" hij lag languit over de vloer en kwam nijdig overeind. Hij deed nog een poging om de kikker te pakken te krijgen, maar gaf zich toen over. "Pech." zei hij bruusk tegen Selena en ging weer zitten. Ze had de slappe lach gekregen door Ron's optreden. Toen ze eindelijk uitgelachen was, klaarde Ron's gezicht een beetje op. "Ik ga even rondkijken of ik Jules kan vinden." deelde ze mee en stond op. "Zal ik mee gaan?" hij zou het helemaal niet erg vinden om even weg te gaan uit dit kleine hokje. "Ja, leuk!" zei ze enthousiast en George liep achter haar aan de coupé uit de gang op. Het eerste wat hij zag was een paar meter verderop blond haar, een zwart pak en een mager, gedrongen figuur. "Deze kant op, ik zie daar Malfidus staan." suggereerde hij en Selena liep de andere kant uit. Bij elke coupé keken ze naar binnen, maar zagen Jules nergens zitten. Tenminste, Selena niet. Hij had geen idee hoe haar broer eruit zag. Ze kwamen opnieuw de vrouw tegen met de snoepkar, en namen voor ieder nog een pak slobbers mee. "Nog een paar coupés hoor, daarna heb ik het wel gehad." zei Selena met volle mond. George nam ook een stuk van een van zijn slobbers en knikte.
In de eerst zeven volgende coupés zat haar broer ook niet. "Oké, nu even serieus. Ik kijk nog in één coupé en dan gaan we terug hoor." zei ze resoluut en deed een paar stappen naar de achtste coupé. "Ja!" ze slaakte een kreet van vreugde en opende de coupédeur en liep direct naar binnen naar haar broer. George bleef bij de deur staan en zag een jongen met een gemiddelde lengte, zwart haar, met zijn gewaad al aan. Selena omhelsde hem en gaf hem een zoen op zijn wang. "Juul, dit is George. George, dit is mijn broer Jules." hij gaf hem een hand en zei hem gedag. "Aha, dus jij bent mijn zusjes nieuwe slachtoffer?" zei Jules grijnzend en George haalde zijn schouders op. "Zo zou je het kunnen noemen." antwoorde hij. "Ah, ik denk dat ik het wel met je kan vinden." zei Jules en gaf hem een schouderklopje. "Wat doen jullie, blijven jullie hier zitten of gaan jullie terug naar jullie eigen coupé?" De coupé was leeg op één meisje na. "We kunnen hier wel even zitten. Oké George?" Selena ging al zitten. "Oké." George ging naast het andere meisje zitten. Het meisje staarde hem aan, en George keek opzij. De wendde snel haar blik af en liep rood aan. "Eh, hoi. Ik ben George." zei hij, tot poging om vriendelijk te zijn. "Eh, ja. Jij bent toch een broer van Ron Wemel?" vroeg ze met een ondeugende ondertoon. Hij knikte. "Ja, dat klopt." antwoordde hij. "Heeft hij nog wat met Griffel?" vroeg ze geïnteresseerd. "Zover ik weet wel." antwoordde hij koeltjes en wendde zijn blik weer tot Selena. Ze was druk in gesprek met haar broer en ze zag er gelukkig uit. Er werd niks meer tegen hem gezegd, en dat was slaapwekkend. Hij zakte onderuit en sloot zijn ogen. En hij doezelde langzaam weg.
Hoofdstuk 10
"George, wakker worden." hij hoorde de stem van Selena. Ze schudde hem wakker en hij schoot gelijk omhoog. Hij knalde met zijn hoofd tegen die van Selena, die het uitschreeuwde. "Ik wilde alleen maar zeggen dat we er bijna zijn, en wat we ons nog moeten omkleden!" zei ze lachend. George verontschuldigde zich en rekte zich uit. "Nou, dan gaan we maar." zei hij en keek Selena vragend aan. Zij stemde toe, en zei haar broer gedag. "He, ik zie je nog wel weer hé. George was het toch?" Jules gaf hem een hand en George knikte. "Ja, klopt als een bezemsteel." Jules grijnsde en Selena had geen geduld meer. Ze trok hem mee naar buiten, en was goedgehumeurd. "Wel een aardige gast, die Jules." merkte George onderweg op. Ze knikte enthousiast. "Hij had het niet zo op Harry, maar hij vind jou wel aardig, dat merkte ik ook al!" De terugweg leek veel korter dan toen ze opzoek gingen naar Jules, want ze waren er voor zijn gevoel zo. Ze stapten de coupé binnen en de rest hadden allemaal hun gewaad al aan. "Beetje laat hé, vind je ook niet?" zei Ginny. "Hier, ik heb ze al voor jullie gepakt. Schiet op." ze gaf de gewaden aan en ze kleedden zich gelijk om. Ze kwamen terug, en gaven gelijk de pakjes slobbers aan de rest, die ze onderweg nog gekocht hadden. Ze hadden nog even kort twintig minuten gezeten, toen de vaart minderde. Ze waren in Zweinsveld, en zagen van verre Hagrid al, die de eerstejaars opwachtte zoals altijd.
Hoofdstuk 11.
Het feestmaal kon elk moment geopend worden door professor Perkamentus. Nog niet iedereen was er in de Grote Zaal, want ze moesten allemaal één voor één door de conciërge Vilder gecontroleerd worden op Duistere activiteiten. Selena zat aan de tafel naast die van Griffoendor, bij de afdeling Ravenklauw. Hij keek die kant op en op hetzelfde moment draaide Selena zich om. De meiden tegen over haar giechelden wat, maar Selena trok zich daar niks van aan. Ze zwaaide naar hem en hij glimlachte terug. "George, wat vind jij daar nou van dan?" George draaide zich met een ruk om en keek niet-begrijpend naar Leo Jordaan. "Eh, sorry?" zijn vriend Leo rolde met zijn ogen. "Perkamentus heeft álweer een nieuwe leraar verweer tegen de zwarte kunsten aangenomen." vertelde Leo. "Kijk, ze zit daar." hij wees een plek aan naast professor Sneep. "Nee! Niet weer dat mens van Omber!" zei hij net iets te hard, de Zwadderaars keken naar de tafel van Griffoendor en lachten luid. "Ja, die vinden het vast en zeker geweldig." fluisterde Harry, die aan de andere kant van de tafel zat. George had gelijk al een stuk minder zin in het laatste semester. De lessen met professor Dolleman waren altijd zo leuk geweest. "Maar, waarom heeft hij Dolleman ontslagen?" vroeg Leo. "Droebel." zei Harry bruusk. "En, hij heeft nog een klus voor de Orde, zei pa." voegde Ron er aan toe, die erbij kwam zitten. "Waar kom jij vandaan?" vroeg George verbaasd. "Oh, ik moest nog wat halen uit de leerlingenkamer. En toen kwam ik Marcel tegen, had ik nog even een praatje mee gemaakt." Ron's buik rammelde luid. "Hij mag wel opschieten. Ik heb honger." zeurde Ron. "Zeur niet zo Ron!" zei Hermelien, die grijnsde. George knipperde een paar keer, en zag een rare paarse vlek voor zijn ogen. Hij had vast te lang naar het plafond gekeken, dat zal het wel zijn. Maar nadat het feestmaal geopend was, was de vlek nog steeds niet weg. "Is er iets, George?" vroeg Hermelien bezorgd. George keek haar vragend aan. "Ja, je knippert nogal veel." beet ze hem toe. Hij haalde zijn schouders op. "Ik zie al een poos een vlek voor mijn ogen." en hij pakte een paar kippenbouten. "Als het na het eten nog niet weg is, zal ik even naar madam Plijster gaan, als ik jou was." suggereerde ze. Hij knikte en nam een stuk van zijn kip.
Hoofdstuk 12.
Het was raar dat de vlek na anderhalf uur nog steeds niet weg was. Ze zaten nu allemaal in de leerlingenkamer, van hun eigen afdeling. Normaal had hij helemaal niet zoveel contact met Hermelien, maar die kwam nu regelmatig bij hem, voor zijn ogen. "Hoe is het nu?" ze kwam voor de derde keer deze avond samen met Ron kijken bij hem. "Hij begint nu groen te worden." zei hij met een scheve grijns. "Ga morgen ochtend direct voor de eerste les naar madam Plijster." beval ze. Hij knikte en zakte verder onderuit in de stoel en deed zijn ogen dicht.
Hij opende zijn ogen, en zag dat de leerlingenkamer uitgestorven was. Het vuur in de openhaard laaide zachtjes, en zijn ogen gingen richting de klok. Het was half een. Hij stond op uit de stoel en rekte zich uit, liep meteen door naar boven, waar zijn lekkere bed stond te wachten om beslapen te worden.
Hoofdstuk 13.
Al vroeg kwam professor Anderling de lesroosters brengen. Hij had op maandag een blokuur verweer tegen de zwarte kunsten, daarna gedaanteverwisseling, verzorging van fabeldieren en daarna pauze. En dan nog een uur geschiedenis van de Toverkunst. Hij had geluk dat hij het eerste deel van Omber kon missen, want hij had beloofd aan Hermelien om langs madam Plijster te gaan.
Hij stapte de ziekenzaal binnen. Er was helemaal niemand, alleen madam Plijster zat er op een stoel, een boek te lezen. Ze keek op uit haar boek en keek hem vragend aan. "Lieve jongen, wat is het probleem?" hij legde alles van voor naar achter uit en beantwoorde alles wat ze vroeg. Madam Plijster was al druk heen en weer voor de medicatie en luisterde aandachtig. "Oké, stop maar jongen. " onderbrak ze hem. "Ik weet genoeg. Iemand heeft een kleine bezwering over je uitgesproken." hij keek haar verbaasd aan. Wie zou dat doen? Zou het een grap zijn van zijn broer, of een vuile streek van Malfidus? Maar ze onderbrak zijn gedachten. "Ik kan er zo achter komen wie dit heeft gedaan, maar drink eerst dit drankje op." ze gaf hem een beker aan en hij zette de beker gelijk aan zijn mond. Hij dronk het in een teug op en slikte het door. "Zo, in de loop van de dag merk je wel dat hij verdwijnt. Ga nu maar terug naar je les jongeman." hij bedankte haar en liep met tegenzin de ziekenzaal uit.
Hoofdstuk 14.
Nadat hij een grote omweg genomen had, stapte hij het lokaal binnen. Maar er stond geen in roze gekleed, padachtige vrouw. Gewoon, zoals het vorige semester, stond professor Dolleman voor de klas. "Waar kom jij zo laat vandaan, Wemel?" vroeg Dolleman en zijn oog draaide gevaarlijk rond. "Ziekenzaal." antwoorde hij en keek onzeker door de klas. "Ga zitten." beval Dolleman en George deed wat hem gezegd werd. Hij nam plaats naast zijn broer, en keek hem vragend aan. "Waar is Omber?" vroeg hij fluisterend. "Die geeft alleen de eerste, vierde en vijfde jaars les." fluisterde zijn broer terug. George zuchtte opgelucht. "Arme Ginny." zei hij grijnzend. Zijn broer knikte en wendde zich toen weer tot het bord.
Hagrid had de les afgerond en ze hadden nu pauze. Hij liep naar de Grote Zaal, waar hij met Selena had afgesproken. Ze zat al te wachten, met haar vriendinnen. Daar had hij niet veel zin in, van die giebelende meiden die nooit normaal kunnen doen. Hij zei Selena gedag en nam plaats naast haar. "Pfoe, wat is die Omber een dom wicht." zei ze puffend. Hij maakte een sissend geluid. "Ze hoort echt alles, dus ik zou dat maar niet te hard zeggen." hij liet het litteken op zijn hand zien en Selena schrok. "Heeft-heeft Omber dat gedaan?" vroeg ze vol ongeloof. Hij knikte. "Jaja. Zou je niet zeggen van een kikker hé." Selena grijnsde. "Kikker." grinnikte ze na. Hij nam een stuk stokbrood met kaas, en een glas pompoensap. Hij had het allemaal snel naar binnengewerkt en liet de pompoensap staan. "Ga je mee?" hij stond op en keek Selena vragend aan. Ze stond op en nam afscheid van haar vriendinnen. "Waar neem je me naar toe?" zei ze ondeugend en pakte zijn hand vast. Er ging een schok door zijn lichaam heen. "Eh, ik was van plan om gewoon buiten, doodnormaal, op een bankje te gaan zitten." zei hij. Ze lachte. "O ja, hoe is het nu met je ogen?" vroeg ze bezorgd. Hij vertelde dat hij naar madam Plijster was gegaan en een drankje had gekregen, en dat het loop van de dag wel zou moeten verdwijnen. "Oké, gelukkig maar." zei ze, en ze klonk terecht opgelucht. Ze liepen helemaal naar achteren, en gingen achter een muurtje staan. Er was een moment van stilte. Hij liet haar hand los en drukte haar tegen het muurtje en nam haar gevangen tussen zijn armen. Ze begon te giechelen en prikte met haar vinger in zijn buik. Hij kromp in een, en begon haar te kietelen. Hij trok haar mee naar de grond en ze gilde het uit. Zou hij het doen, of moest hij nog wachten? Hij was met zichzelf druk in discussie, maar dat was nergens voor nodig. Selena trok hem naar zich toe en zoende hem.
Hoofdstuk 15.
Geschiedenis van de Toverkunst leek zo voorbij te zijn. Zijn hoofd zat ergens anders, ergens waar Selena en hij samen waren. Hij kon alleen nog maar aan de pauze, aan de zoen, aan haar denken. "Dus, het huiswerk is een samenvatting maken van hoofdstuk dertien!" riep de professor nog, maar door het lawaai hoorde niemand hem meer. Druk in gesprek met zijn broer liep hij het lokaal uit. Onderweg kwam hij Selena tegen, hij knipoogde naar haar en ze moest blozen. Hij had afgesproken met Selena, vanavond om half zeven weer achter het muurtje. Hij maakte hier en daar nog een praatje, en liep toen door naar de leerlingenkamer.
Het was eind van de middag. Hij had nog niks aan zijn huiswerk gedaan, en daar had hij ook helemaal geen zin in. Hij was misselijk van de zenuwen. Voor de zoveelste keer keek hij op de klok, het was nog maar tien over half vijf. Over een uur moest hij naar de Grote Zaal voor het diner, maar hij wist nu al dat hij geen hap door zijn keel zou krijgen. Het gat van de leerlingenkamer ging open en Ron en Hermelien stapten naar binnen. "George! Hoe is het nu met je oog?" Hermelien kwam zijn kant op en hij zuchtte geïrriteerd. De zoveelste al. "Goed." antwoordde hij kortaf. En dat klopte ook, hij zag nog lichtjes een vlek. "Oké, houden zo." ze liep weg, maar zijn broer bleef achter. "Ja, eh, ik ga ook maar eens aan de slag met mijn huiswerk." stelde George hardop voor en liep de trap op, naar de jongens slaapzaal. Hij pakte zijn tas op, die binnen een oogwenk via de onderkant helemaal open was gescheurd. "MERLIJNS-!" hij smeet de tas zo hard als hij kon neer. Fred was weer zo vriendelijk geweest, om zijn broer te pesten. Die krijgt hij terug. Zeker weten. Hij ging meteen aan de slag, met bedenken hoe hij zijn broer terug kon pakken. Hij was zo druk bezig, dat hij de tijd niet meer in de gaten hield en dat het inmiddels al twintig over zes was. Hij had het diner gemist, en als hij nu niet heel snel naar de afgesproken plek van Selena en hem zou gaan, had hij die ook gemist. Hij sprong met drie treden tegelijk de trap af en rende de leerlingenkamer uit. Op de gang botste hij tegen een paar eerste jaars op, die hem beledigd na keken. Hij kreeg last van zij steek, dus hij ging over naar snelwandelen. Uitgeput kwam hij bij het muurtje aan, maar Selena was er nog helemaal niet. "Nou moe." zei hij lichtelijk geïrriteerd en keek op zijn horloge. Het was twee voor half zeven. Hij keek nog eens om, en zag Selena aankomen rennen. Ze was helemaal overstuur. "Ik heb ruzie met Harry." zei ze uit met een trillende stem. "Waarom heb je ruzie, en waarom ga je dan ook naar hem toe?" zei hij hopeloos. "Ik kan het niet vertellen waarom we elkaar nog zien." zei ze kort. George voelde woede opborrelen. Misschien hadden ze nog wel een verhouding. "Als je nog wat voor hem voelt, moet je het gewoon zeggen." zei hij met opeen geklemde kaken. "Zeg het dan. Hard op." vervolgde hij. Ze schudde haar hoofd en kreeg tranen in haar ogen. "Nee George. Je moet me vertrouwen op mijn woord. Ik voel niks meer voor Harry, ik heb niks met hem!" zei ze haast smekend. Hij voelde zich machteloos. Hij wilde zich omdraaien en weglopen, zo kwaad voelde hij zich. Waarom zou hij haar geloven? Maar hij had de kans niet om weg te gaan. Selena greep hem bij zijn gewaad en keek hem doordringend aan. "Je móet mij geloven." zei ze resoluut. Hij knikte. "Ja." zei hij. Maar het kwam niet overtuigend over. "Nee George. Dat doe je niet. Maar het moet wel zo zijn. Anders wordt het nooit iets tussen ons." De laatste woorden drongen tot hem door. 'Anders wordt het nooit iets tussen ons.' hij probeerde te kalmeren en bedacht goed wat hij wilde. "Oké. Kan je me dan niet íets vertellen erover?" vroeg hij onzeker, bang om weer iets verkeerds te zeggen. "Het is een opdracht van de Orde." zei ze kort. "Meer mag ik niet zeggen." hij knikte. "Oké. Ik vertrouw je." ze glimlachte. Ze vonden het buiten koud worden en Selena stelde voor om terug te gaan. "Hier." hij deed zijn gewaad om haar schouders en liep in zijn dunne trui terug naar het kasteel, met zijn arm om Selena geslagen.
Hoofdstuk 16.
Inmiddels was het begin februari, en de datum van het eerst volgende bezoek aan zweinsveld was bekend. Het weekend waar valentijnsdag (zoals elk jaar) in zou vallen. Het perkament hing op het bord in de leerlingenkamer. Toen George het las moest hij aan Selena denken. De laatste dagen had hij haar niet meer gesproken, maar dat had hij ook aan zichzelf te danken. Hij had al een hoop strafwerk gekregen, door grappen uit te halen samen met zijn tweelingbroer. Hij had samen met Foppe, de klopgeest, zijn broer teruggepakt voor die grap met zijn schooltas en was betrapt door Anderling. Grijnzend voor zich uitstarend zat hij aan tafel, in de leerlingenkamer. Er liep een eerstejaars naar hem toe en tikte hem aan op zijn schouder. "Meneer Wemel, er staat een meisje op u te wachten buiten het portret. Ze vroeg naar u." hij bedankte het meisje en liep nog steeds met een brede grijns op zijn gezicht naar het portretgat, waar Selena stond te wachten. Ze liepen zonder wat te zeggen door de gang en er heerste een vreemde sfeer. Om de beurt keken ze elkaar aan om wat te zeggen, maar het bleef stil. Ze liepen langs het toilet, waar Selena opeens naar de wc moest. "Ik ben zo terug." ze liep naar binnen en sloot de deur. Maar als hij haar wilde vragen voor zweinsveld, moest hij snel zijn want hij had niet meer zo veel tijd. Selena kwam weer naar buiten en glunderde. "Zo. Jij ziet er vrolijk uit." merkte hij op. Ze knikte. "Ik sprak Jammerende Jenny." Hij keek op zijn horloge en zag dat ze over twintig minuten terug moesten zijn. Hij bereidde zich voor en haalde diep adem. "" Wil je met mij mee naar zweinsveld?" vroeg hij zonder adem te halen. Ze keek hem aan, alsof ze hem niet goed gehoord had. Ze trok een moeilijk gezicht en begon aan haar haren te friemelen. "Sorry. Maar ik zou al met een paar vrienden van me gaan." hij wierp haar een teleurgestelde blik toe, waar zij op antwoordde, om zijn hand te pakken. "Ik vind het hartstikke lief van je dat je me hebt gevraagd, en ik zou dolgraag met je heen willen gaan, maar ik kan niet." Hoe kon hij zo stom zijn om haar te vragen. Hij trok zijn hand los en zei gedag tegen Selena en zei dat hij nog een hoop huiswerk had, wat min of meer waar was. Maar Selena was niet dom, en wist best dat hij boos was.Maar ze liet hem gaan. "Zie ik je morgen?" riep ze hem nog na. Hij haalde zijn schouders op, en liep de gang uit, richting de toren van Griffoendor.
Hoofdstuk 17.
Hij werd wakker en dacht na over wat hij gedroomd had. Hij had gedroomd over een zwerkbalwedstrijd, die hij had gewonnen van Zwadderich. En dat Selena zo blij was, dat ze wel met hem mee ging naar zweinsveld. Toen veranderde het tafereel, en zaten ze aan een tafeltje, in het café met allemaal stelletjes. Het kon in dromen toch allemaal zo echt lijken. Hij trok zijn gewaad aan en liep de trap af. Het was nog vroeg, maar er waren al griffoendors wakker. Hij wenste ze allemaal goedemorgen en ging bij Harry en Hermelien zitten, bij de haard. Ze waren druk in gesprek over iets, maar hielden meteen op met praten toen hij erbij kwam zitten. Het was duidelijk dat hij stoorde, maar hij was nog niet wakker genoeg om het te beseffen. Hij mompelde iets, wat op goedemorgen moest lijken. Hij wilde graag zijn ei kwijt, maar wist niet zeker of hij dan bij Hermelien of Harry moest zijn. Hij dacht eerder zijn tweelingbroer, maar die lag nog te pitten. Het liefst had hij ook nog een poosje gelegen als het kon, aangezien hij pas om kwart voor twaalf zijn eerste les had. Harry zeurde nog wat over Sneep, dat hij moest nablijven om iets wat Malfidus gedaan had. "Ik had het niet anders verwacht." mokte George en stond op. "Ik ga weer naar boven." ze knikten en hij keerde ze de rug toe. Hij liep half-sjokkend naar boven en plofte op zijn bed neer.
Het was twintig voor elf, toen hij de leerlingenkamer verliet samen met Leo. De pauze zou over tien minuten beginnen, en wilde hij Selena opwachten om met haar te praten. Hij had nog eens over gisteravond nagedacht en er klopte iets niet voor zijn gevoel. Druk ingesprek liep hij naar de grote zaal, en bleef hij staan bij de grote deuren. "Ja, ga maar alvast. Ik wacht nog even." beantwoorde hij de vragende blik van Leo. Zijn vriend knikte en ging naast Fred zitten. Het duurde niet lang, tot Selena aan kwam lopen. Ze had een lichte frons op haar voorhoofd en leek bezorgd. Ze botste bijna tegen hem op, zonder op te kijken. "Eh, Selena?" ze schrok op en keek hem met een rood hoofd aan. "Eh, hallo George." ze wilde snel doorlopen met gebogen hoofd maar George gaf haar de kans niet. "Nog even over gisteravond.." begon hij, maar Selena maakte zijn verhaal af. "Sorry daarvoor. Ik kan vragen of je mee kunt met ons?" stelde ze voor. Hij knikte. "Graag." Met een glimlach liep ze naar de tafel van Ravenklauw. Vrijwel direct kwam ze terug, met een grote glimlach op haar gezicht. "Je mag mee!" zei ze enthousiast.
hoofdstuk 18.
Het was al gauw de ochtend van veertien februari. Zoals elk jaar lag er een pak sneeuw en was het koud. Hij stond buiten te wachten op Selena en haar vriendinnen. Hij voelde nog eens in zijn zak, en voelde het doosje waar een ketting voor haar inzat. Na een kwartier was ze er nog niet. Verschillende leerlingen waren al langs hem heen gelopen. Hij keek nog eens op zijn horloge, en zag dat het twintig voor elf was. Ze hadden om kwart over tien al afgesproken, en hij begon zich ongerust te voelen. Ijsberend liep hij terug het kasteel in, waar hij tegen Selena en nog twee anderen opbotste. "George! Waar was jij? Ik stond binnen een poos op je te wachten!" zei ze boos. "En ik stond een poos op jullie te wachten, buiten." zei hij en liet zijn handen zien, die er blauw uitzagen. "Kom maar hier." zei ze grijnzend en pakte zijn handen vast en begon te wrijven. "Zullen we dan maar gaan?" vroeg een van de meiden. "Eh, ja. George, dit is Zoey. Zoey, dit is George." Zoey gaf hem een hand. "Ja dat weet ik. Je praat ook alleen maar over hem." zei ze lachend en Selena liep rood aan. "En dit is Silvana." links van haar stond een lange meid, lang blond haar en bruine ogen. Ze zeiden elkaar gedag en liepen toen met z'n vieren naar Zweinsveld. Onderweg werd er nog veel gekletst, maar George trok zich terug. Hij was druk aan het bedenken met wat hij moest zeggen als ze met z'n tweeën zouden zijn. Het was nog niet officieel tussen hen, en dat wilde hij toch wel graag. Daarom had hij zijn zusjes hulp geschakeld, en om raad gevraagd. Dat deed hij verder nooit, maar hij was nu bang om het te verknallen. De meiden liepen het snoepwinkeltje in, maar George bleef staan. "Ga je niet mee naar binnen?" zei , die meteen weer het winkeltje uitkwam. "Ik ga even naar die fopshop daar. Ik heb er met Fred en Leo afgesproken." "Ik ga met je mee!" zei ze enthousiast en zei tegen haar vriendinnen dat ze met hem meeging. Samen liepen ze naar de fopshop, waar Fred en Leo stonden. Fred had Angelina meegenomen, en dat vond George best erg. Angelina was zijn ex. Leo stond er als een halve zool bij. "Goedemorgen!" zei Selena vrolijk en ze kwam naast Angelina staan. Ze fluisterden wat en giechelden. Hij ving wat op, dat leek op 'hebben jullie al wat?' maar hij wist niet of het van Selena of Angelina kwam. Terwijl Angelina en Selena samen hen eigen gang gingen, stapte George en zijn broer, samen met Leo naar binnen. Ze keken rond en kochten ieder wat fop spullen. Hij was best nieuwsgierig naar Angelique en Fred, of ze al iets hadden. "Hé, broer.. Heb je al iets met Angelique?" vroeg hij fluisterend. Fred haalde zijn schouders op. "Eh, min of meer." antwoordde hij zacht en hij liet een knoet vallen. Een meisje, dat hij kende van Zweinstein, raapte hem op. "Alsjeblieft." zei ze flirterig en huppelde weg. George had het wel gezien en liep de winkel uit. "We zien ze vast wel weer." zei Fred, die naar buiten kwam, gevolgd door Leo met hetzelfde meisje die net zijn broers geld opgeraapt had.
Hoofdstuk 19
Tegen de middag hadden ze elkaar weer gevonden. Fred en Angelina zaten met elkaar aan een tafeltje en Leo was ook nergens te bekennen. Selena stelde voor om op een bankje helemaal achteraan te gaan zitten. Ze liepen er naar toe en gingen zitten. Hij keek voor zich uit en zag Harry, Hermelien en zijn broertje Ron zitten. Selena keek verlegen naar haar knieën. "Zullen we maar iets bestellen?" vroeg George, en pakte de menu-kaart. Hij bestelde voor beide een sorbet. Het was nu al een half uur geleden dat ze het besteld hadden, en ze hadden het nog steeds niet gekregen. Er vielen steeds vaker stiltes, en George dacht dat dit het moment was om haar de ketting te geven. "Eh, Selena.. Ik heb wat voor je.." begon hij. Ze keek vragend, maar was ook enthousiast. Hij haalde het doosje uit zijn zak en gaf het aan haar. Ze keek hem met open mond aan. "Is- is dat voor mij?" vroeg ze. "Waarom klink jij toch altijd zo verbaasd?" zei hij grijnzend. Ze bloosde. "Maak hem nou maar open." drong hij haar aan. Ze maakte het doosje open. "Selena." zei hij, maar het kwam haast niet uit zijn keel en het klonk als een hoog geluidje. Ze had het ook niet gehoord, en staarde eerst naar de ketting, en toen naar George. Hij schraapte zijn keel, en keek haar toen doordringend aan. "Selena, ik vind je al een tijdje heel erg leuk.." begon hij zacht. "Ik hoop dat je hetzelfde voor mij voelt, als ik voor jou voel." zei hij nog zachter. Ze werden gestoord door de gene die de sorbets bracht. Nadat ze de man snel bedankt hadden, zaten ze weer schaapachtig naar elkaar te kijken. Hij voelde zich verlegen worden, en lachte wanhopig naar Selena. Hij haalde het kettinkje uit het doosje en rolde het in zijn hand. "Selena, wil je verkering met me?" Ze knipperde verwoed. "George, weet je hoe lief ik dit vind!" zei ze. Ze knikte. "Ja." zei ze en ze omhelsde hem. Na de kus deed hij het kettinkje om haar hals en begonnen ze aan de sorbet.
Eind van de middag liepen ze terug naar Zweinstein. De grote zaal was een metamorfose ondergaan en het was super romantisch geworden. En zweefden harten door de lucht, het licht was schemerig en er waren lantaarns met vuurvliegjes opgehangen. Selena keek verwonderd om zich heen. Ze porde George in zijn zij. "Mooi hé." fluisterde ze opgewonden en trok hem mee naar de tafel van Ravenklauw. Zoey, een van de vriendinnen van Selena keek om, en toen ze zag dat het Selena was, keerde ze haar rug toe naar Selena. Selena keek verbaasd naar George en kwam tegen over haar vriendinnen te staan. "Is er iets?" Silvana en Zoey wierpen een vuile blik toe en Zoey zei; "Ga maar lekker alleen met je Georgie weg en laat ons maar in de steek." Er kwam een schuldig gevoel bij George naar boven maar vond het ook gemeen van haar vriendinnen. Meiden moesten altijd katten. "Jullie hoeven Selena niet af te snauwen. Dan is het mijn schuld." Kwam hij voor haar op. De meiden keken op. "Had ik jou wat gevraagd, rooie?" beet Silvana hem toe. Zoey lachte hard om haar opmerking. Selena was net zo verstanding als George. "Aha, als jullie het zo willen doen. Mij best." Ze gebaarde dat George vooruit moest lopen en hij deed wat er gevraagd werd. Hij liep door en wachtte tot dat Selena naast hem liep. Hij stelde voor om bij de tafel van Griffoendor te gaan zitten. Ze stemde in en ze liepen samen naar de tafel, waar Fred ook zat met Angelique. Steeds als Selena even naar Zoey en Silvana keek hadden die meiden opeens overdreven veel lol. Hij trok Selena wat dichter naar zich toe en fluisterde in haar oor; "Trek het je niet aan. Ze zijn je niet waard." ze haalde haar schouders op en legde haar hoofd op de schouder van George. Hij bedacht dat dit zijn laatste valentijnsdag was op Zweinstein, en genoot er met volle teugen van. Hij hoorde iemand zijn naam roepen, en keek nieuwsgierig om. Hij zag de broer van Selena, Jules op hem afkomen. "Jules." fluisterde hij naar Selena, en die schoot vlug omhoog. "He, zusje." Hij nam plaats naast George en Selena. "Hoe is het?" vroeg Jules belangstellend. Selena haalde haar schouders op, en zonder dat Jules het merkte keek ze weer vernietigend Zoey's en Silvana's kant op. George gaf haar een kneepje in haar schouder, waar Selena niet op reageerde. "Ik eh, ga maar weer." zei Jules aarzelend. Jules had door dat hij ze stoorde. Hij zei gedag en liep weg. Selena stelde voor om weg te gaan uit de grote zaal. Het kwelde haar blijkbaar te veel, om haar vriendinnen zo te zien.
Hoofdstuk 09.
Het was elf uur. Ze hadden met zijn zessen een coupé opgezocht en de hutkoffers opgeborgen. De Express maakte langzaam vaart, en Selena keek wazig uit het raam. George zat tegen over haar en streelde met zijn voet over haar voet. Ze keek op en hij zag dat ze gehuild had. 'Het komt wel goed.' zei hij geluidloos en ze knikte. Het perron raakte langzamerhand uit het zicht en het reed nu op volle snelheid. Bij de gedachten om zijn klasgenoten en vrienden weer te zien, maakte hem vrolijk. En het heerlijke feestmaal, die over een paar uur plaats zou vinden. Het was een raar idee, om te bedenken dat dit het laatste semester op Zweinstein zou zijn.
Elke keer als er een groep leerlingen langs kwam in de gang, keek Selena verwachtingsvol die kant uit. En als de groep weg was, zakte ze weer teleurgesteld onderuit. De deur van de coupé ging open en Selena wendde haar blik weer tot de coupédeur. Het was de vrouw met de snoepkar. "Hallo liefjes, willen jullie iets om jullie buikjes te vullen?" zei de vrouw met haar vriendelijke gezicht. Ze namen ieder een chocokikker met een droptoverstok. Selena bedankte de vrouw vriendelijk en keek George vragend aan. "George, waarom kijk je zo beteuterd?" vroeg ze aan hem. "O, nee, niks." zei hij haastig en nam een stuk van zijn droptoverstok. "Ah, shit! Ron! Pak hem!" gilde Selena. Haar kikker was ontsnapt en sprong door de hele coupé. "Ja, ik heb hem-Nee-merlijns-hé!" hij lag languit over de vloer en kwam nijdig overeind. Hij deed nog een poging om de kikker te pakken te krijgen, maar gaf zich toen over. "Pech." zei hij bruusk tegen Selena en ging weer zitten. Ze had de slappe lach gekregen door Ron's optreden. Toen ze eindelijk uitgelachen was, klaarde Ron's gezicht een beetje op. "Ik ga even rondkijken of ik Jules kan vinden." deelde ze mee en stond op. "Zal ik mee gaan?" hij zou het helemaal niet erg vinden om even weg te gaan uit dit kleine hokje. "Ja, leuk!" zei ze enthousiast en George liep achter haar aan de coupé uit de gang op. Het eerste wat hij zag was een paar meter verderop blond haar, een zwart pak en een mager, gedrongen figuur. "Deze kant op, ik zie daar Malfidus staan." suggereerde hij en Selena liep de andere kant uit. Bij elke coupé keken ze naar binnen, maar zagen Jules nergens zitten. Tenminste, Selena niet. Hij had geen idee hoe haar broer eruit zag. Ze kwamen opnieuw de vrouw tegen met de snoepkar, en namen voor ieder nog een pak slobbers mee. "Nog een paar coupés hoor, daarna heb ik het wel gehad." zei Selena met volle mond. George nam ook een stuk van een van zijn slobbers en knikte.
In de eerst zeven volgende coupés zat haar broer ook niet. "Oké, nu even serieus. Ik kijk nog in één coupé en dan gaan we terug hoor." zei ze resoluut en deed een paar stappen naar de achtste coupé. "Ja!" ze slaakte een kreet van vreugde en opende de coupédeur en liep direct naar binnen naar haar broer. George bleef bij de deur staan en zag een jongen met een gemiddelde lengte, zwart haar, met zijn gewaad al aan. Selena omhelsde hem en gaf hem een zoen op zijn wang. "Juul, dit is George. George, dit is mijn broer Jules." hij gaf hem een hand en zei hem gedag. "Aha, dus jij bent mijn zusjes nieuwe slachtoffer?" zei Jules grijnzend en George haalde zijn schouders op. "Zo zou je het kunnen noemen." antwoorde hij. "Ah, ik denk dat ik het wel met je kan vinden." zei Jules en gaf hem een schouderklopje. "Wat doen jullie, blijven jullie hier zitten of gaan jullie terug naar jullie eigen coupé?" De coupé was leeg op één meisje na. "We kunnen hier wel even zitten. Oké George?" Selena ging al zitten. "Oké." George ging naast het andere meisje zitten. Het meisje staarde hem aan, en George keek opzij. De wendde snel haar blik af en liep rood aan. "Eh, hoi. Ik ben George." zei hij, tot poging om vriendelijk te zijn. "Eh, ja. Jij bent toch een broer van Ron Wemel?" vroeg ze met een ondeugende ondertoon. Hij knikte. "Ja, dat klopt." antwoordde hij. "Heeft hij nog wat met Griffel?" vroeg ze geïnteresseerd. "Zover ik weet wel." antwoordde hij koeltjes en wendde zijn blik weer tot Selena. Ze was druk in gesprek met haar broer en ze zag er gelukkig uit. Er werd niks meer tegen hem gezegd, en dat was slaapwekkend. Hij zakte onderuit en sloot zijn ogen. En hij doezelde langzaam weg.
Hoofdstuk 10
"George, wakker worden." hij hoorde de stem van Selena. Ze schudde hem wakker en hij schoot gelijk omhoog. Hij knalde met zijn hoofd tegen die van Selena, die het uitschreeuwde. "Ik wilde alleen maar zeggen dat we er bijna zijn, en wat we ons nog moeten omkleden!" zei ze lachend. George verontschuldigde zich en rekte zich uit. "Nou, dan gaan we maar." zei hij en keek Selena vragend aan. Zij stemde toe, en zei haar broer gedag. "He, ik zie je nog wel weer hé. George was het toch?" Jules gaf hem een hand en George knikte. "Ja, klopt als een bezemsteel." Jules grijnsde en Selena had geen geduld meer. Ze trok hem mee naar buiten, en was goedgehumeurd. "Wel een aardige gast, die Jules." merkte George onderweg op. Ze knikte enthousiast. "Hij had het niet zo op Harry, maar hij vind jou wel aardig, dat merkte ik ook al!" De terugweg leek veel korter dan toen ze opzoek gingen naar Jules, want ze waren er voor zijn gevoel zo. Ze stapten de coupé binnen en de rest hadden allemaal hun gewaad al aan. "Beetje laat hé, vind je ook niet?" zei Ginny. "Hier, ik heb ze al voor jullie gepakt. Schiet op." ze gaf de gewaden aan en ze kleedden zich gelijk om. Ze kwamen terug, en gaven gelijk de pakjes slobbers aan de rest, die ze onderweg nog gekocht hadden. Ze hadden nog even kort twintig minuten gezeten, toen de vaart minderde. Ze waren in Zweinsveld, en zagen van verre Hagrid al, die de eerstejaars opwachtte zoals altijd.
Hoofdstuk 11.
Het feestmaal kon elk moment geopend worden door professor Perkamentus. Nog niet iedereen was er in de Grote Zaal, want ze moesten allemaal één voor één door de conciërge Vilder gecontroleerd worden op Duistere activiteiten. Selena zat aan de tafel naast die van Griffoendor, bij de afdeling Ravenklauw. Hij keek die kant op en op hetzelfde moment draaide Selena zich om. De meiden tegen over haar giechelden wat, maar Selena trok zich daar niks van aan. Ze zwaaide naar hem en hij glimlachte terug. "George, wat vind jij daar nou van dan?" George draaide zich met een ruk om en keek niet-begrijpend naar Leo Jordaan. "Eh, sorry?" zijn vriend Leo rolde met zijn ogen. "Perkamentus heeft álweer een nieuwe leraar verweer tegen de zwarte kunsten aangenomen." vertelde Leo. "Kijk, ze zit daar." hij wees een plek aan naast professor Sneep. "Nee! Niet weer dat mens van Omber!" zei hij net iets te hard, de Zwadderaars keken naar de tafel van Griffoendor en lachten luid. "Ja, die vinden het vast en zeker geweldig." fluisterde Harry, die aan de andere kant van de tafel zat. George had gelijk al een stuk minder zin in het laatste semester. De lessen met professor Dolleman waren altijd zo leuk geweest. "Maar, waarom heeft hij Dolleman ontslagen?" vroeg Leo. "Droebel." zei Harry bruusk. "En, hij heeft nog een klus voor de Orde, zei pa." voegde Ron er aan toe, die erbij kwam zitten. "Waar kom jij vandaan?" vroeg George verbaasd. "Oh, ik moest nog wat halen uit de leerlingenkamer. En toen kwam ik Marcel tegen, had ik nog even een praatje mee gemaakt." Ron's buik rammelde luid. "Hij mag wel opschieten. Ik heb honger." zeurde Ron. "Zeur niet zo Ron!" zei Hermelien, die grijnsde. George knipperde een paar keer, en zag een rare paarse vlek voor zijn ogen. Hij had vast te lang naar het plafond gekeken, dat zal het wel zijn. Maar nadat het feestmaal geopend was, was de vlek nog steeds niet weg. "Is er iets, George?" vroeg Hermelien bezorgd. George keek haar vragend aan. "Ja, je knippert nogal veel." beet ze hem toe. Hij haalde zijn schouders op. "Ik zie al een poos een vlek voor mijn ogen." en hij pakte een paar kippenbouten. "Als het na het eten nog niet weg is, zal ik even naar madam Plijster gaan, als ik jou was." suggereerde ze. Hij knikte en nam een stuk van zijn kip.
Hoofdstuk 12.
Het was raar dat de vlek na anderhalf uur nog steeds niet weg was. Ze zaten nu allemaal in de leerlingenkamer, van hun eigen afdeling. Normaal had hij helemaal niet zoveel contact met Hermelien, maar die kwam nu regelmatig bij hem, voor zijn ogen. "Hoe is het nu?" ze kwam voor de derde keer deze avond samen met Ron kijken bij hem. "Hij begint nu groen te worden." zei hij met een scheve grijns. "Ga morgen ochtend direct voor de eerste les naar madam Plijster." beval ze. Hij knikte en zakte verder onderuit in de stoel en deed zijn ogen dicht.
Hij opende zijn ogen, en zag dat de leerlingenkamer uitgestorven was. Het vuur in de openhaard laaide zachtjes, en zijn ogen gingen richting de klok. Het was half een. Hij stond op uit de stoel en rekte zich uit, liep meteen door naar boven, waar zijn lekkere bed stond te wachten om beslapen te worden.
Hoofdstuk 13.
Al vroeg kwam professor Anderling de lesroosters brengen. Hij had op maandag een blokuur verweer tegen de zwarte kunsten, daarna gedaanteverwisseling, verzorging van fabeldieren en daarna pauze. En dan nog een uur geschiedenis van de Toverkunst. Hij had geluk dat hij het eerste deel van Omber kon missen, want hij had beloofd aan Hermelien om langs madam Plijster te gaan.
Hij stapte de ziekenzaal binnen. Er was helemaal niemand, alleen madam Plijster zat er op een stoel, een boek te lezen. Ze keek op uit haar boek en keek hem vragend aan. "Lieve jongen, wat is het probleem?" hij legde alles van voor naar achter uit en beantwoorde alles wat ze vroeg. Madam Plijster was al druk heen en weer voor de medicatie en luisterde aandachtig. "Oké, stop maar jongen. " onderbrak ze hem. "Ik weet genoeg. Iemand heeft een kleine bezwering over je uitgesproken." hij keek haar verbaasd aan. Wie zou dat doen? Zou het een grap zijn van zijn broer, of een vuile streek van Malfidus? Maar ze onderbrak zijn gedachten. "Ik kan er zo achter komen wie dit heeft gedaan, maar drink eerst dit drankje op." ze gaf hem een beker aan en hij zette de beker gelijk aan zijn mond. Hij dronk het in een teug op en slikte het door. "Zo, in de loop van de dag merk je wel dat hij verdwijnt. Ga nu maar terug naar je les jongeman." hij bedankte haar en liep met tegenzin de ziekenzaal uit.
Hoofdstuk 14.
Nadat hij een grote omweg genomen had, stapte hij het lokaal binnen. Maar er stond geen in roze gekleed, padachtige vrouw. Gewoon, zoals het vorige semester, stond professor Dolleman voor de klas. "Waar kom jij zo laat vandaan, Wemel?" vroeg Dolleman en zijn oog draaide gevaarlijk rond. "Ziekenzaal." antwoorde hij en keek onzeker door de klas. "Ga zitten." beval Dolleman en George deed wat hem gezegd werd. Hij nam plaats naast zijn broer, en keek hem vragend aan. "Waar is Omber?" vroeg hij fluisterend. "Die geeft alleen de eerste, vierde en vijfde jaars les." fluisterde zijn broer terug. George zuchtte opgelucht. "Arme Ginny." zei hij grijnzend. Zijn broer knikte en wendde zich toen weer tot het bord.
Hagrid had de les afgerond en ze hadden nu pauze. Hij liep naar de Grote Zaal, waar hij met Selena had afgesproken. Ze zat al te wachten, met haar vriendinnen. Daar had hij niet veel zin in, van die giebelende meiden die nooit normaal kunnen doen. Hij zei Selena gedag en nam plaats naast haar. "Pfoe, wat is die Omber een dom wicht." zei ze puffend. Hij maakte een sissend geluid. "Ze hoort echt alles, dus ik zou dat maar niet te hard zeggen." hij liet het litteken op zijn hand zien en Selena schrok. "Heeft-heeft Omber dat gedaan?" vroeg ze vol ongeloof. Hij knikte. "Jaja. Zou je niet zeggen van een kikker hé." Selena grijnsde. "Kikker." grinnikte ze na. Hij nam een stuk stokbrood met kaas, en een glas pompoensap. Hij had het allemaal snel naar binnengewerkt en liet de pompoensap staan. "Ga je mee?" hij stond op en keek Selena vragend aan. Ze stond op en nam afscheid van haar vriendinnen. "Waar neem je me naar toe?" zei ze ondeugend en pakte zijn hand vast. Er ging een schok door zijn lichaam heen. "Eh, ik was van plan om gewoon buiten, doodnormaal, op een bankje te gaan zitten." zei hij. Ze lachte. "O ja, hoe is het nu met je ogen?" vroeg ze bezorgd. Hij vertelde dat hij naar madam Plijster was gegaan en een drankje had gekregen, en dat het loop van de dag wel zou moeten verdwijnen. "Oké, gelukkig maar." zei ze, en ze klonk terecht opgelucht. Ze liepen helemaal naar achteren, en gingen achter een muurtje staan. Er was een moment van stilte. Hij liet haar hand los en drukte haar tegen het muurtje en nam haar gevangen tussen zijn armen. Ze begon te giechelen en prikte met haar vinger in zijn buik. Hij kromp in een, en begon haar te kietelen. Hij trok haar mee naar de grond en ze gilde het uit. Zou hij het doen, of moest hij nog wachten? Hij was met zichzelf druk in discussie, maar dat was nergens voor nodig. Selena trok hem naar zich toe en zoende hem.
Hoofdstuk 15.
Geschiedenis van de Toverkunst leek zo voorbij te zijn. Zijn hoofd zat ergens anders, ergens waar Selena en hij samen waren. Hij kon alleen nog maar aan de pauze, aan de zoen, aan haar denken. "Dus, het huiswerk is een samenvatting maken van hoofdstuk dertien!" riep de professor nog, maar door het lawaai hoorde niemand hem meer. Druk in gesprek met zijn broer liep hij het lokaal uit. Onderweg kwam hij Selena tegen, hij knipoogde naar haar en ze moest blozen. Hij had afgesproken met Selena, vanavond om half zeven weer achter het muurtje. Hij maakte hier en daar nog een praatje, en liep toen door naar de leerlingenkamer.
Het was eind van de middag. Hij had nog niks aan zijn huiswerk gedaan, en daar had hij ook helemaal geen zin in. Hij was misselijk van de zenuwen. Voor de zoveelste keer keek hij op de klok, het was nog maar tien over half vijf. Over een uur moest hij naar de Grote Zaal voor het diner, maar hij wist nu al dat hij geen hap door zijn keel zou krijgen. Het gat van de leerlingenkamer ging open en Ron en Hermelien stapten naar binnen. "George! Hoe is het nu met je oog?" Hermelien kwam zijn kant op en hij zuchtte geïrriteerd. De zoveelste al. "Goed." antwoordde hij kortaf. En dat klopte ook, hij zag nog lichtjes een vlek. "Oké, houden zo." ze liep weg, maar zijn broer bleef achter. "Ja, eh, ik ga ook maar eens aan de slag met mijn huiswerk." stelde George hardop voor en liep de trap op, naar de jongens slaapzaal. Hij pakte zijn tas op, die binnen een oogwenk via de onderkant helemaal open was gescheurd. "MERLIJNS-!" hij smeet de tas zo hard als hij kon neer. Fred was weer zo vriendelijk geweest, om zijn broer te pesten. Die krijgt hij terug. Zeker weten. Hij ging meteen aan de slag, met bedenken hoe hij zijn broer terug kon pakken. Hij was zo druk bezig, dat hij de tijd niet meer in de gaten hield en dat het inmiddels al twintig over zes was. Hij had het diner gemist, en als hij nu niet heel snel naar de afgesproken plek van Selena en hem zou gaan, had hij die ook gemist. Hij sprong met drie treden tegelijk de trap af en rende de leerlingenkamer uit. Op de gang botste hij tegen een paar eerste jaars op, die hem beledigd na keken. Hij kreeg last van zij steek, dus hij ging over naar snelwandelen. Uitgeput kwam hij bij het muurtje aan, maar Selena was er nog helemaal niet. "Nou moe." zei hij lichtelijk geïrriteerd en keek op zijn horloge. Het was twee voor half zeven. Hij keek nog eens om, en zag Selena aankomen rennen. Ze was helemaal overstuur. "Ik heb ruzie met Harry." zei ze uit met een trillende stem. "Waarom heb je ruzie, en waarom ga je dan ook naar hem toe?" zei hij hopeloos. "Ik kan het niet vertellen waarom we elkaar nog zien." zei ze kort. George voelde woede opborrelen. Misschien hadden ze nog wel een verhouding. "Als je nog wat voor hem voelt, moet je het gewoon zeggen." zei hij met opeen geklemde kaken. "Zeg het dan. Hard op." vervolgde hij. Ze schudde haar hoofd en kreeg tranen in haar ogen. "Nee George. Je moet me vertrouwen op mijn woord. Ik voel niks meer voor Harry, ik heb niks met hem!" zei ze haast smekend. Hij voelde zich machteloos. Hij wilde zich omdraaien en weglopen, zo kwaad voelde hij zich. Waarom zou hij haar geloven? Maar hij had de kans niet om weg te gaan. Selena greep hem bij zijn gewaad en keek hem doordringend aan. "Je móet mij geloven." zei ze resoluut. Hij knikte. "Ja." zei hij. Maar het kwam niet overtuigend over. "Nee George. Dat doe je niet. Maar het moet wel zo zijn. Anders wordt het nooit iets tussen ons." De laatste woorden drongen tot hem door. 'Anders wordt het nooit iets tussen ons.' hij probeerde te kalmeren en bedacht goed wat hij wilde. "Oké. Kan je me dan niet íets vertellen erover?" vroeg hij onzeker, bang om weer iets verkeerds te zeggen. "Het is een opdracht van de Orde." zei ze kort. "Meer mag ik niet zeggen." hij knikte. "Oké. Ik vertrouw je." ze glimlachte. Ze vonden het buiten koud worden en Selena stelde voor om terug te gaan. "Hier." hij deed zijn gewaad om haar schouders en liep in zijn dunne trui terug naar het kasteel, met zijn arm om Selena geslagen.
Hoofdstuk 16.
Inmiddels was het begin februari, en de datum van het eerst volgende bezoek aan zweinsveld was bekend. Het weekend waar valentijnsdag (zoals elk jaar) in zou vallen. Het perkament hing op het bord in de leerlingenkamer. Toen George het las moest hij aan Selena denken. De laatste dagen had hij haar niet meer gesproken, maar dat had hij ook aan zichzelf te danken. Hij had al een hoop strafwerk gekregen, door grappen uit te halen samen met zijn tweelingbroer. Hij had samen met Foppe, de klopgeest, zijn broer teruggepakt voor die grap met zijn schooltas en was betrapt door Anderling. Grijnzend voor zich uitstarend zat hij aan tafel, in de leerlingenkamer. Er liep een eerstejaars naar hem toe en tikte hem aan op zijn schouder. "Meneer Wemel, er staat een meisje op u te wachten buiten het portret. Ze vroeg naar u." hij bedankte het meisje en liep nog steeds met een brede grijns op zijn gezicht naar het portretgat, waar Selena stond te wachten. Ze liepen zonder wat te zeggen door de gang en er heerste een vreemde sfeer. Om de beurt keken ze elkaar aan om wat te zeggen, maar het bleef stil. Ze liepen langs het toilet, waar Selena opeens naar de wc moest. "Ik ben zo terug." ze liep naar binnen en sloot de deur. Maar als hij haar wilde vragen voor zweinsveld, moest hij snel zijn want hij had niet meer zo veel tijd. Selena kwam weer naar buiten en glunderde. "Zo. Jij ziet er vrolijk uit." merkte hij op. Ze knikte. "Ik sprak Jammerende Jenny." Hij keek op zijn horloge en zag dat ze over twintig minuten terug moesten zijn. Hij bereidde zich voor en haalde diep adem. "" Wil je met mij mee naar zweinsveld?" vroeg hij zonder adem te halen. Ze keek hem aan, alsof ze hem niet goed gehoord had. Ze trok een moeilijk gezicht en begon aan haar haren te friemelen. "Sorry. Maar ik zou al met een paar vrienden van me gaan." hij wierp haar een teleurgestelde blik toe, waar zij op antwoordde, om zijn hand te pakken. "Ik vind het hartstikke lief van je dat je me hebt gevraagd, en ik zou dolgraag met je heen willen gaan, maar ik kan niet." Hoe kon hij zo stom zijn om haar te vragen. Hij trok zijn hand los en zei gedag tegen Selena en zei dat hij nog een hoop huiswerk had, wat min of meer waar was. Maar Selena was niet dom, en wist best dat hij boos was.Maar ze liet hem gaan. "Zie ik je morgen?" riep ze hem nog na. Hij haalde zijn schouders op, en liep de gang uit, richting de toren van Griffoendor.
Hoofdstuk 17.
Hij werd wakker en dacht na over wat hij gedroomd had. Hij had gedroomd over een zwerkbalwedstrijd, die hij had gewonnen van Zwadderich. En dat Selena zo blij was, dat ze wel met hem mee ging naar zweinsveld. Toen veranderde het tafereel, en zaten ze aan een tafeltje, in het café met allemaal stelletjes. Het kon in dromen toch allemaal zo echt lijken. Hij trok zijn gewaad aan en liep de trap af. Het was nog vroeg, maar er waren al griffoendors wakker. Hij wenste ze allemaal goedemorgen en ging bij Harry en Hermelien zitten, bij de haard. Ze waren druk in gesprek over iets, maar hielden meteen op met praten toen hij erbij kwam zitten. Het was duidelijk dat hij stoorde, maar hij was nog niet wakker genoeg om het te beseffen. Hij mompelde iets, wat op goedemorgen moest lijken. Hij wilde graag zijn ei kwijt, maar wist niet zeker of hij dan bij Hermelien of Harry moest zijn. Hij dacht eerder zijn tweelingbroer, maar die lag nog te pitten. Het liefst had hij ook nog een poosje gelegen als het kon, aangezien hij pas om kwart voor twaalf zijn eerste les had. Harry zeurde nog wat over Sneep, dat hij moest nablijven om iets wat Malfidus gedaan had. "Ik had het niet anders verwacht." mokte George en stond op. "Ik ga weer naar boven." ze knikten en hij keerde ze de rug toe. Hij liep half-sjokkend naar boven en plofte op zijn bed neer.
Het was twintig voor elf, toen hij de leerlingenkamer verliet samen met Leo. De pauze zou over tien minuten beginnen, en wilde hij Selena opwachten om met haar te praten. Hij had nog eens over gisteravond nagedacht en er klopte iets niet voor zijn gevoel. Druk ingesprek liep hij naar de grote zaal, en bleef hij staan bij de grote deuren. "Ja, ga maar alvast. Ik wacht nog even." beantwoorde hij de vragende blik van Leo. Zijn vriend knikte en ging naast Fred zitten. Het duurde niet lang, tot Selena aan kwam lopen. Ze had een lichte frons op haar voorhoofd en leek bezorgd. Ze botste bijna tegen hem op, zonder op te kijken. "Eh, Selena?" ze schrok op en keek hem met een rood hoofd aan. "Eh, hallo George." ze wilde snel doorlopen met gebogen hoofd maar George gaf haar de kans niet. "Nog even over gisteravond.." begon hij, maar Selena maakte zijn verhaal af. "Sorry daarvoor. Ik kan vragen of je mee kunt met ons?" stelde ze voor. Hij knikte. "Graag." Met een glimlach liep ze naar de tafel van Ravenklauw. Vrijwel direct kwam ze terug, met een grote glimlach op haar gezicht. "Je mag mee!" zei ze enthousiast.
hoofdstuk 18.
Het was al gauw de ochtend van veertien februari. Zoals elk jaar lag er een pak sneeuw en was het koud. Hij stond buiten te wachten op Selena en haar vriendinnen. Hij voelde nog eens in zijn zak, en voelde het doosje waar een ketting voor haar inzat. Na een kwartier was ze er nog niet. Verschillende leerlingen waren al langs hem heen gelopen. Hij keek nog eens op zijn horloge, en zag dat het twintig voor elf was. Ze hadden om kwart over tien al afgesproken, en hij begon zich ongerust te voelen. Ijsberend liep hij terug het kasteel in, waar hij tegen Selena en nog twee anderen opbotste. "George! Waar was jij? Ik stond binnen een poos op je te wachten!" zei ze boos. "En ik stond een poos op jullie te wachten, buiten." zei hij en liet zijn handen zien, die er blauw uitzagen. "Kom maar hier." zei ze grijnzend en pakte zijn handen vast en begon te wrijven. "Zullen we dan maar gaan?" vroeg een van de meiden. "Eh, ja. George, dit is Zoey. Zoey, dit is George." Zoey gaf hem een hand. "Ja dat weet ik. Je praat ook alleen maar over hem." zei ze lachend en Selena liep rood aan. "En dit is Silvana." links van haar stond een lange meid, lang blond haar en bruine ogen. Ze zeiden elkaar gedag en liepen toen met z'n vieren naar Zweinsveld. Onderweg werd er nog veel gekletst, maar George trok zich terug. Hij was druk aan het bedenken met wat hij moest zeggen als ze met z'n tweeën zouden zijn. Het was nog niet officieel tussen hen, en dat wilde hij toch wel graag. Daarom had hij zijn zusjes hulp geschakeld, en om raad gevraagd. Dat deed hij verder nooit, maar hij was nu bang om het te verknallen. De meiden liepen het snoepwinkeltje in, maar George bleef staan. "Ga je niet mee naar binnen?" zei , die meteen weer het winkeltje uitkwam. "Ik ga even naar die fopshop daar. Ik heb er met Fred en Leo afgesproken." "Ik ga met je mee!" zei ze enthousiast en zei tegen haar vriendinnen dat ze met hem meeging. Samen liepen ze naar de fopshop, waar Fred en Leo stonden. Fred had Angelina meegenomen, en dat vond George best erg. Angelina was zijn ex. Leo stond er als een halve zool bij. "Goedemorgen!" zei Selena vrolijk en ze kwam naast Angelina staan. Ze fluisterden wat en giechelden. Hij ving wat op, dat leek op 'hebben jullie al wat?' maar hij wist niet of het van Selena of Angelina kwam. Terwijl Angelina en Selena samen hen eigen gang gingen, stapte George en zijn broer, samen met Leo naar binnen. Ze keken rond en kochten ieder wat fop spullen. Hij was best nieuwsgierig naar Angelique en Fred, of ze al iets hadden. "Hé, broer.. Heb je al iets met Angelique?" vroeg hij fluisterend. Fred haalde zijn schouders op. "Eh, min of meer." antwoordde hij zacht en hij liet een knoet vallen. Een meisje, dat hij kende van Zweinstein, raapte hem op. "Alsjeblieft." zei ze flirterig en huppelde weg. George had het wel gezien en liep de winkel uit. "We zien ze vast wel weer." zei Fred, die naar buiten kwam, gevolgd door Leo met hetzelfde meisje die net zijn broers geld opgeraapt had.
Hoofdstuk 19
Tegen de middag hadden ze elkaar weer gevonden. Fred en Angelina zaten met elkaar aan een tafeltje en Leo was ook nergens te bekennen. Selena stelde voor om op een bankje helemaal achteraan te gaan zitten. Ze liepen er naar toe en gingen zitten. Hij keek voor zich uit en zag Harry, Hermelien en zijn broertje Ron zitten. Selena keek verlegen naar haar knieën. "Zullen we maar iets bestellen?" vroeg George, en pakte de menu-kaart. Hij bestelde voor beide een sorbet. Het was nu al een half uur geleden dat ze het besteld hadden, en ze hadden het nog steeds niet gekregen. Er vielen steeds vaker stiltes, en George dacht dat dit het moment was om haar de ketting te geven. "Eh, Selena.. Ik heb wat voor je.." begon hij. Ze keek vragend, maar was ook enthousiast. Hij haalde het doosje uit zijn zak en gaf het aan haar. Ze keek hem met open mond aan. "Is- is dat voor mij?" vroeg ze. "Waarom klink jij toch altijd zo verbaasd?" zei hij grijnzend. Ze bloosde. "Maak hem nou maar open." drong hij haar aan. Ze maakte het doosje open. "Selena." zei hij, maar het kwam haast niet uit zijn keel en het klonk als een hoog geluidje. Ze had het ook niet gehoord, en staarde eerst naar de ketting, en toen naar George. Hij schraapte zijn keel, en keek haar toen doordringend aan. "Selena, ik vind je al een tijdje heel erg leuk.." begon hij zacht. "Ik hoop dat je hetzelfde voor mij voelt, als ik voor jou voel." zei hij nog zachter. Ze werden gestoord door de gene die de sorbets bracht. Nadat ze de man snel bedankt hadden, zaten ze weer schaapachtig naar elkaar te kijken. Hij voelde zich verlegen worden, en lachte wanhopig naar Selena. Hij haalde het kettinkje uit het doosje en rolde het in zijn hand. "Selena, wil je verkering met me?" Ze knipperde verwoed. "George, weet je hoe lief ik dit vind!" zei ze. Ze knikte. "Ja." zei ze en ze omhelsde hem. Na de kus deed hij het kettinkje om haar hals en begonnen ze aan de sorbet.
Eind van de middag liepen ze terug naar Zweinstein. De grote zaal was een metamorfose ondergaan en het was super romantisch geworden. En zweefden harten door de lucht, het licht was schemerig en er waren lantaarns met vuurvliegjes opgehangen. Selena keek verwonderd om zich heen. Ze porde George in zijn zij. "Mooi hé." fluisterde ze opgewonden en trok hem mee naar de tafel van Ravenklauw. Zoey, een van de vriendinnen van Selena keek om, en toen ze zag dat het Selena was, keerde ze haar rug toe naar Selena. Selena keek verbaasd naar George en kwam tegen over haar vriendinnen te staan. "Is er iets?" Silvana en Zoey wierpen een vuile blik toe en Zoey zei; "Ga maar lekker alleen met je Georgie weg en laat ons maar in de steek." Er kwam een schuldig gevoel bij George naar boven maar vond het ook gemeen van haar vriendinnen. Meiden moesten altijd katten. "Jullie hoeven Selena niet af te snauwen. Dan is het mijn schuld." Kwam hij voor haar op. De meiden keken op. "Had ik jou wat gevraagd, rooie?" beet Silvana hem toe. Zoey lachte hard om haar opmerking. Selena was net zo verstanding als George. "Aha, als jullie het zo willen doen. Mij best." Ze gebaarde dat George vooruit moest lopen en hij deed wat er gevraagd werd. Hij liep door en wachtte tot dat Selena naast hem liep. Hij stelde voor om bij de tafel van Griffoendor te gaan zitten. Ze stemde in en ze liepen samen naar de tafel, waar Fred ook zat met Angelique. Steeds als Selena even naar Zoey en Silvana keek hadden die meiden opeens overdreven veel lol. Hij trok Selena wat dichter naar zich toe en fluisterde in haar oor; "Trek het je niet aan. Ze zijn je niet waard." ze haalde haar schouders op en legde haar hoofd op de schouder van George. Hij bedacht dat dit zijn laatste valentijnsdag was op Zweinstein, en genoot er met volle teugen van. Hij hoorde iemand zijn naam roepen, en keek nieuwsgierig om. Hij zag de broer van Selena, Jules op hem afkomen. "Jules." fluisterde hij naar Selena, en die schoot vlug omhoog. "He, zusje." Hij nam plaats naast George en Selena. "Hoe is het?" vroeg Jules belangstellend. Selena haalde haar schouders op, en zonder dat Jules het merkte keek ze weer vernietigend Zoey's en Silvana's kant op. George gaf haar een kneepje in haar schouder, waar Selena niet op reageerde. "Ik eh, ga maar weer." zei Jules aarzelend. Jules had door dat hij ze stoorde. Hij zei gedag en liep weg. Selena stelde voor om weg te gaan uit de grote zaal. Het kwelde haar blijkbaar te veel, om haar vriendinnen zo te zien.
